Kto zajmuje się leczeniem chrób wewnętrznych psów i kotów?

Za leczenie chorób wewnętrznych psów i kotów odpowiada lekarz weterynarii specjalizujący się w chorobach wewnętrznych zwierząt towarzyszących, nazywany potocznie internistą weterynaryjnym. To on diagnozuje i prowadzi terapię schorzeń narządów wewnętrznych, koordynuje badania oraz współpracuje z innymi specjalistami, gdy wymaga tego stan pacjenta.

Przeczytaj również: Poradnik: Jak prawidłowo dobrać podkładkę gwintowaną do specyfiki maszyny?

Kto to jest internista weterynaryjny i kiedy się do niego zgłosić?

Internista weterynaryjny zajmuje się układem pokarmowym, oddechowym, moczowym, krążenia, hormonalnym (endokrynologia), a także zaburzeniami odporności i chorobami zakaźnymi. Trafiają do niego zwierzęta z nieswoistymi objawami, takimi jak apatia, spadek masy ciała, brak apetytu, przewlekła biegunka, kaszel, duszność, zwiększone pragnienie i oddawanie moczu, wymioty, osłabienie czy nietolerancja wysiłku.

W praktyce opiekun zwykle zgłasza się do lekarza pierwszego kontaktu. Jeśli obraz kliniczny wskazuje na problem wewnętrzny, lekarz prowadzący podejmuje diagnostykę lub kieruje do internisty. Taka ścieżka porządkuje proces rozpoznania i pozwala zaplanować dalsze postępowanie.

Zakres chorób wewnętrznych u psów i kotów

Choroby wewnętrzne obejmują szeroki wachlarz jednostek, które nie wymagają na wstępie leczenia chirurgicznego. Wśród nich znajdują się:

• Gastroenterologia: zapalenia żołądka i jelit, IBD, nietolerancje pokarmowe, zapalenie trzustki, choroby wątroby i dróg żółciowych.
• Nefrologia i urologia: przewlekła choroba nerek, ostre uszkodzenie nerek, kamica, zapalenia pęcherza, zespół urologiczny kotów (FLUTD).
• Kardiologia wewnętrzna: choroby zastawek, kardiomiopatie, nadciśnienie tętnicze związane z chorobami ogólnoustrojowymi.
• Pulmonologia: zapalenia oskrzeli i płuc, astma kotów, choroby tchawicy i oskrzeli.
• Endokrynologia: cukrzyca, niedoczynność i nadczynność tarczycy, zespół Cushinga, choroba Addisona.
• Hematologia i immunologia: niedokrwistości, skazy krwotoczne, choroby autoimmunologiczne.
• Choroby zakaźne: borelioza, anaplazmoza, babeszjoza, panleukopenia, leptospiroza i inne w zależności od regionu.

Jak wygląda diagnostyka w chorobach wewnętrznych?

Internista zaczyna od zebrania dokładnego wywiadu i badania klinicznego. Na tej podstawie dobiera badania dodatkowe. Zwykle w pierwszej kolejności wykonuje się badania krwi i moczu, a także diagnostykę obrazową, taką jak RTG i USG jamy brzusznej lub klatki piersiowej. W razie potrzeby zleca się bardziej szczegółowe testy: profil hormonalny, testy serologiczne i PCR w kierunku chorób zakaźnych, ciśnienie tętnicze, EKG, echo serca, cytologię, biopsję aspiracyjną cienkoigłową czy badania kału w kierunku pasożytów i dysbiozy.

Wyniki pozwalają ustalić rozpoznanie różnicowe i zaplanować postępowanie. Jeśli przypadek wymaga włączenia innego specjalisty, internista koordynuje konsultacje, na przykład z kardiologiem, neurologiem lub chirurgiem.

Leczenie i opieka nad pacjentem z chorobą wewnętrzną

Postępowanie obejmuje farmakoterapię, modyfikację żywienia, wsparcie płynoterapią oraz monitorowanie parametrów życiowych i laboratoryjnych. W niektórych sytuacjach konieczne są procedury interwencyjne, takie jak odbarczenie pęcherza, transfuzje krwi, sondowanie czy żywienie wspomagane. Plan leczenia ustala lekarz prowadzący na podstawie diagnozy, stanu ogólnego i współistniejących schorzeń. Opiekun otrzymuje jasne zalecenia dotyczące podawania leków, diety, aktywności, kontroli i obserwacji objawów alarmowych.

W chorobach przewlekłych kluczowa jest regularna kontrola, aby ocenić skuteczność postępowania i bezpieczeństwo terapii. Harmonogram badań kontrolnych i modyfikacje leczenia wynikają z aktualnego obrazu klinicznego pacjenta.

Objawy, które powinny skłonić do wizyty

Wczesna konsultacja ułatwia rozpoznanie i ogranicza ryzyko powikłań. Szczególną uwagę warto zwrócić na:

• nagłą lub przewlekłą utratę apetytu, wymioty, biegunkę, krew w stolcu;
• kaszel, duszność, świsty, osłabienie tolerancji wysiłku;
• zwiększone pragnienie i częste oddawanie moczu, moczenie w domu;
• spadek lub wzrost masy ciała bez jasnego powodu;
• apatyczność, omdlenia, bladość błon śluzowych, krwawienia;
• gorączkę, sztywność, ból bez uchwytnej przyczyny;
• zażółcenie błon śluzowych, obrzęki, wodobrzusze.

Jak przygotować psa lub kota do diagnostyki internistycznej?

Przed wizytą warto zanotować czas trwania i intensywność objawów, listę wszystkich leków, suplementów i karm. Na badania krwi i USG jamy brzusznej często zaleca się kilkugodzinną głodówkę (o szczegółach decyduje lekarz). Próbkę świeżego moczu lub kału dobrze jest zabrać ze sobą, jeśli była prośba o takie badanie. W przypadku problemów kardiologicznych lub oddechowych przydatne są krótkie nagrania wideo epizodów kaszlu, duszności czy omdleń – ułatwiają ocenę zjawisk, które nie zawsze występują w gabinecie.

Rola profilaktyki w chorobach wewnętrznych

Profilaktyka ogranicza ryzyko wielu schorzeń. Obejmuje regularne badania kontrolne, plan szczepień dostosowany do trybu życia zwierzęcia, ochronę przeciw pasożytom wewnętrznym i zewnętrznym, a także właściwą dietę i masę ciała. Wczesne wykrycie odchyleń w badaniach umożliwia szybszą interwencję medyczną i lepszą kontrolę chorób przewlekłych.

Gdzie szukać pomocy i rzetelnych informacji?

Opiekun może zwrócić się do lokalnej placówki leczniczej dla zwierząt, która prowadzi diagnostykę i leczenie chorób wewnętrznych oraz udziela porad profilaktycznych. Szczegółowe informacje kontaktowe i zakres świadczeń są dostępne na stronach internetowych poszczególnych placówek. Przykładowo, dane i aktualności można znaleźć na stronie przychodni weterynaryjnej w Gdyni. Treści mają charakter informacyjny i nie zastępują indywidualnej konsultacji lekarskiej.

Najczęstsze pytania opiekunów – krótkie odpowiedzi

Kto zajmuje się chorobami wewnętrznymi u psów i kotów? Lekarz weterynarii – internista, często we współpracy z innymi specjalistami (np. kardiologiem, radiologiem).

Jakie badania są zwykle potrzebne? Podstawą są morfologia i biochemia krwi, badanie moczu, USG lub RTG; w razie potrzeby badania hormonalne, serologiczne, EKG, echo serca, ciśnienie.

Czy każde wymioty lub biegunka wymagają wizyty? Jeśli objawy są silne, nawracające, z krwią, utratą apetytu, odwodnieniem lub apatią – wskazana jest konsultacja lekarska.

Czy choroby wewnętrzne są zaraźliwe? Część z nich ma tło zakaźne, inne wynikają z zaburzeń metabolicznych, hormonalnych lub autoimmunologicznych. Ocenę ryzyka przeprowadza lekarz po badaniu.

Jak często wykonywać profilaktyczne badania krwi? Harmonogram zależy od wieku, stanu zdrowia i obciążeń. U dorosłych zwierząt wiele placówek rekomenduje przegląd co 6–12 miesięcy; decyzję podejmuje lekarz prowadzący.